Candles (Konstantinos P. Kavafis, 1899)

A Christian worshiper holds a candle inside the Church of the Holy Sepulcher during a Good Friday procession in Jerusalem's Old City.

April 2, 2010. (REUTERS/Baz Ratner)

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Candles

Days to come stand in front of us,
like a row of burning candles -
golden, warm, and vivid candles.
Days past fall behind us,
a gloomy line of burnt-out candles;
the nearest are still smoking,
cold, melted, and bent.
I don't want to look at them: their shape saddens me,
and it saddens me to remember their original light.
I look ahead at my burning candles.
I don't want to turn, don't want to see, terrified,
how quickly that dark line gets longer,
how quickly one more dead candle joins another.

Konstantinos P. Kavafis, 1899

A beautiful poem by Konstantinos P. Kavafis (bio here). Remember the one for the city that he also wrote. Very important guy.

Happy Easter and greets from a small Balkan city that is at its best this time of the year... When back to base, a very special song is coming.

The City (Konstantinos P. Kavafis)

Kostantinos P. Kavafis at a 1983 postage stamp

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου - σαν νεκρός - θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλη αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού - μη ελπίζεις -
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

----------------------------------------------------------------

You said; "I will go to another land, I will go to another sea.

Another city will be found, better than this one.

Every effort of mine is condemned by fate;

and my heart is -- like a corpse -- buried.

How long in this wasteland will my mind remain.

Wherever I turn my eyes, wherever I may look

I see the black ruins of my life here,

where I spent so many years, and ruined and wasted."

New lands you will not find, you will not find other seas.

The city will follow you. You will roam the same

streets. And you will age in the same neighborhoods;

in these same houses you will grow gray.

Always you will arrive in this city. To another land -- do not hope --

there is no ship for you, there is no road.

As you have ruined your life here

in this little corner,

you've wrecked it now the whole world through.

Konstantinos P. Kavafis, 1910.

PS. Almost a month now, we have been trying to avoid the hard work that is needed for a song to be posted by giving quotes and... now a poem. To me, these might be even more precious than any song, but the main theme of the blog remains music. So stay tuned, since great ones are about to come soon!